۱۰ بازی که دنیای آن‌ها در طول زمان تغییر می‌کند و تکامل می‌یابد

۱۰. My Time At Portia

در بازی My Time at Portia، شما نقش سازنده‌ای را بازی می‌کنید که کارگاه پدرش را در شهر پورتیا تحویل می‌گیرد. وظیفه شما ساده اما درگیرکننده است: جمع‌آوری منابع و انجام سفارشات ساخت‌وساز. اما نکته جذاب اینجاست که برخی از چیزهایی که می‌سازید، به بخش‌های مهم و دائمی جهان بازی تبدیل می‌شوند. برای مثال، یکی از اولین مأموریت‌های شما ساخت پلی به جزیره آمبر (Amber Island) است.

زمانی که پل را ساختید، نه تنها مأموریت تمام می‌شود، بلکه حالا می‌توانید تا آخر بازی از آن برای رفت‌وآمد استفاده کنید. شما سازه‌های دیگری مثل برج‌های آب، آسانسورها و هر چیزی که شهر نیاز دارد را می‌سازید. بنابراین، وقتی به پایان بازی می‌رسید و به شهر نگاه می‌کنید، می‌بینید که تلاش‌های شما چهره پورتیا را برای همیشه تغییر داده است و حس رضایت فوق‌العاده‌ای از این آبادانی خواهید داشت.

۹. Animal Crossing: New Horizons

در ابتدای بازی Animal Crossing: New Horizons، شما به یک جزیره متروکه که متعلق به تام نوک (Tom Nook) معروف است، نقل مکان می‌کنید. در ابتدا فقط یک چادر ساده دارید و جزیره پر از علف هرز است. اما به مرور زمان، شما می‌توانید چادر خود را به خانه‌ای تبدیل کنید که دکوراسیون آن کاملاً به سلیقه شما بستگی دارد.

اما خانه شما تنها چیزی نیست که پیشرفت می‌کند. در طول زمان، امکانات و فروشگاه‌های بیشتری به جزیره اضافه می‌شوند. موزه ساخته می‌شود، مغازه‌ها ارتقا پیدا می‌کنند و همسایگان جدیدی می‌آیند. ممکن است مدتی طول بکشد، اما در نهایت آن جزیره خالی و وحشی به یک جامعه پویا و شلوغ تبدیل می‌شود که تک‌تک درخت‌ها و رودخانه‌هایش را خودتان مدیریت کرده‌اید.

۸. Prototype

بازی‌های زیادی در نیویورک جریان دارند، اما نیویورکِ بازی Prototype وضعیت بسیار وخیم‌تری نسبت به بقیه دارد. جمعیت شهر درگیر شیوع ویروس خطرناکی است که مردم را به هیولاهای بی‌پروایی تبدیل می‌کند. اگرچه شما در نقش الکس مرسر (Alex Mercer) خودتان هم آلوده شده‌اید، اما سعی می‌کنید از قدرت‌های فراطبیعی خود برای نجات شهر (یا حداقل انتقام) استفاده کنید.

نکته جالب و البته ترسناک ماجرا این است که ویروس فقط مردم را آلوده نمی‌کند؛ بلکه ساختمان‌ها و خیابان‌ها را هم می‌بلعد. همانطور که در بازی پیشروی می‌کنید، شهر به وضوح “بیمارتر” می‌شود. مناطق امن کمتر می‌شوند، ساختمان‌ها با توده‌های زیستی زشت پوشیده می‌شوند و حس فروپاشی کامل تمدن به شما دست می‌دهد. اگر به بازی‌هایی با تم شیوع بیماری علاقه دارید، پیشنهاد می‌کنیم نگاهی به لیست ۱۰ تا از بهترین بازی های زامبی و فرنچایزهای برتر بیندازید، چرا که پروتوتایپ یکی از پدران معنوی این سبک اکشن-وحشت است.

۷. The Saboteur

در دنیای واقعی، نازی‌ها همه چیز را تاریک می‌کردند، اما در بازی جنگ جهانی دوم The Saboteur، آن‌ها به معنای واقعی کلمه دنیا را سیاه و سفید می‌کنند! این یک مکانیک هنری فوق‌العاده است: هر منطقه‌ای از فرانسه که تحت اشغال کامل نازی‌هاست، کاملاً سیاه و سفید و به سبک فیلم‌های نوآر دیده می‌شود و فقط رنگ قرمز (نماد نازی‌ها) و زرد (نور چراغ‌ها) در آن وجود دارد.

شما در نقش شان دولین (Sean Devlin)، عضوی از نیروی مقاومت فرانسه، وظیفه دارید کشور را پس بگیرید. شما باید منطقه به منطقه نفوذ رایش سوم را از بین ببرید. هر منطقه‌ای که آزاد می‌کنید، به شکلی دراماتیک و زیبا رنگ‌هایش را باز می‌یابد. دیدن اینکه خاکستری غم‌انگیز جای خود را به آسمان آبی و درختان سبز می‌دهد، بهترین پاداش برای مبارزات شماست. این بازی دقیقاً یکی از همان عناوینی است که در مقاله ۱۲ بازی جهان باز کمتر شناخته شده که یک شاهکار پنهان هستند نیز به آن اشاره کردیم و ارزش تجربه بالایی دارد.

۶. Mass Effect: Andromeda

در ابتدای Mass Effect: Andromeda، گونه‌های مختلف کهکشان راه شیری به کهکشان آندرومدا سفر می‌کنند تا زندگی جدیدی را آغاز کنند. اما وقتی می‌رسند، اوضاع بسیار بدتر از حد انتظار است. بسیاری از سیارات غیرقابل سکونت، پر از تشعشعات و خطرات مرگبار هستند.

اما همه امیدها از دست نرفته، چون شما آنجا هستید. به عنوان “Pathfinder”، شما می‌توانید به این سیارات خطرناک سفر کنید و مشکلاتی که آن‌ها را غیرقابل سکونت کرده، برطرف نمایید. برای مثال، سیاره Eos پر از تشعشعات مرگبار است، اما با فعال‌سازی سازه‌های باستانی، می‌توانید جو سیاره را پاکسازی کنید. پس از این کار، محیط تغییر می‌کند، آسمان صاف می‌شود و مردم شروع به مهاجرت و ساخت پایگاه در آنجا می‌کنند. این حس که شما یک سیاره مرده را به خانه‌ای امن تبدیل کرده‌اید، یکی از المان‌های جذابی است که طرفداران بهترین بازی های نقش‌آفرینی غربی را راضی نگه می‌دارد.

۵. Dying Light 2 Stay Human

بازی Dying Light 2 در شهری جریان دارد که نه تنها پر از زامبی است، بلکه گروه‌های انسانی مختلفی مانند “بازماندگان” (Survivors)، “حافظان صلح” (Peacekeepers) و گروه شرور “Renegades” بر سر کنترل آن می‌جنگند. سیستم تغییر جهان در اینجا مستقیماً به انتخاب‌های شما گره خورده است. شما می‌توانید با تسخیر تاسیسات مهم (مانند ایستگاه‌های برق یا برج‌های آب) و واگذاری آن‌ها به یکی از این گروه‌ها، چهره شهر را تغییر دهید.

اگر شهر را به بازماندگان بدهید، آن‌ها زیپ‌لاین‌ها و تشک‌های پرش بیشتری در شهر نصب می‌کنند تا پارکور کردن راحت‌تر شود. اگر به حافظان صلح کمک کنید، آن‌ها تله‌های انفجاری و سلاح‌های محیطی برای کشتن زامبی‌ها نصب می‌کنند. علاوه بر این، ظاهر ساختمان‌ها و نوع NPCهایی که در خیابان می‌بینید هم بسته به انتخاب شما تغییر می‌کند. اگر می‌خواهید در مورد این بازی بیشتر بدانید، می‌توانید ۱۵ نکته که باید قبل از بازی Dying Light: The Beast بدانید را مطالعه کنید تا با دنیای این سری بیشتر آشنا شوید.

۴. Dishonored

شهر دان‌وال (Dunwall) در بازی Dishonored مکانی با اتمسفر سنگین و معماری ویکتوریایی است که با طاعون موش دست‌وپنجه نرم می‌کند. اما شما می‌توانید این وضعیت را بسیار بدتر کنید. بازی از “سیستم آشوب” (Chaos System) استفاده می‌کند که جایگزین سیستم‌های اخلاقی سنتی است.

هرچه بیشتر آدم بکشید و هرج‌ومرج بیشتری ایجاد کنید، “سطح آشوب” بالاتر می‌رود. نتیجه؟ شهر زشت‌تر و ترسناک‌تر می‌شود. دسته‌های موش بیشتری در خیابان‌ها پرسه می‌زنند، تعداد افراد مبتلا به طاعون (Weepers) که مثل زامبی حمله می‌کنند بیشتر می‌شود و رفتار شخصیت‌های همراه با شما سردتر و بدبینانه‌تر خواهد شد. حتی پایان بازی و سرنوشت شهر مستقیماً به این بستگی دارد که چقدر با محیط خشن رفتار کرده‌اید.

۳. Death Stranding

بودن یک پیک یا نامه‌رسان در بازی‌های ویدیویی معمولاً شغل سختی است، اما برای “سم پورتر بریجز” در Death Stranding، این کار یک کابوس واقعی در زمینی بایر و پرخطر است. شما باید از کوه‌ها، رودخانه‌ها و صخره‌های لغزنده عبور کنید تا محموله‌ها را تحویل دهید. اما زیبایی بازی در اینجاست: شما تنها نیستید.

در طول بازی، شما می‌توانید سازه‌هایی بسازید تا سفر را آسان‌تر کنید؛ از پل‌ها و زیپ‌لاین‌ها گرفته تا بزرگراه‌های طولانی و پناهگاه‌ها. نکته شگفت‌انگیز این است که این سازه‌ها در دنیای بازیکنان دیگر هم ظاهر می‌شوند (و برعکس). زمینی که در ابتدای بازی خالی و صعب‌العبور بود، در اواخر بازی می‌تواند پر از جاده‌ها و پل‌هایی باشد که توسط جامعه بازیکنان ساخته شده است. این حس همکاری غیرمستقیم، دنیای بازی را به معنای واقعی کلمه “متحول” می‌کند.

۲. The Witcher 3: Wild Hunt

در شاهکار The Witcher 3، مأموریت اصلی شما پیدا کردن سیری است، اما این یک RPG عظیم است که تصمیمات کوچک شما در مأموریت‌های فرعی می‌تواند کل مناطق را تغییر دهد. این تغییرات اغلب سیاسی یا اجتماعی هستند اما به شدت در محیط حس می‌شوند.

برای مثال، اگر در مأموریت‌های تریس به فرار جادوگران از شهر نوویگراد کمک کنید، شکارچیان جادوگر خشمگین شده و هدف خود را به سمت “غیرانسان‌ها” (الف‌ها و دورف‌ها) تغییر می‌دهند. وقتی بعداً به شهر برگردید، دیگر آن الف‌های سابق را نمی‌بینید؛ بلکه ممکن است جنازه آن‌ها را در میادین شهر ببینید یا شاهد آزار آن‌ها توسط سربازان باشید. همچنین روستاهایی وجود دارند که بسته به اینکه نفرینشان را برداشته‌اید یا نه، می‌توانند متروکه و پر از هیولا شوند یا دوباره آباد گردند. اگر به این سبک از داستان‌گویی علاقه دارید، حتماً لیست رتبه‌بندی ۱۰ بازی جهان‌باز برتر دهه اخیر را ببینید تا جایگاه ویچر را در میان بزرگان بیابید.

۱. Red Dead Redemption 2

شاید هیچ بازی دیگری در تاریخ نتوانسته باشد مثل Red Dead Redemption 2 گذر زمان را نشان دهد. در اواخر بازی، داستان چندین سال به جلو می‌پرد، اما حتی قبل از آن هم محیط به آرامی در حال تغییر است. اگر به دقت نگاه کنید، می‌بینید که کارگران در حال ساخت ریل راه‌آهن هستند و با گذشت زمان، این ریل‌ها کامل‌تر می‌شوند.

در شهر ولنتاین (Valentine)، ساختمانی وجود دارد که در ابتدای بازی فقط یک اسکلت چوبی است، اما تا پایان ماجراجویی آرتور، کامل شده و قابل استفاده می‌شود. علاوه بر تغییرات خودکار، اقدامات شما هم اثرگذارند. مکانی که آن را به آتش کشیده‌اید، تا مدت‌ها سیاه و سوخته باقی می‌ماند. خانه‌ای که در ساخت آن کمک می‌کنید، به بخشی دائمی از نقشه تبدیل می‌شود. دنیای RDR2 منتظر شما نمی‌ماند؛ زندگی می‌کند، پیر می‌شود و تغییر می‌کند، درست مثل دنیای واقعی.

جمع‌بندی: چرا محیط‌های پویا مهم هستند؟

بازی‌هایی که در این لیست دیدیم، ثابت می‌کنند که یک “جهان‌باز” واقعی فقط به معنی داشتن یک نقشه بزرگ نیست. ارزشمندترین تجربه زمانی رقم می‌خورد که بازیکن حس کند حضورش در آن دنیا معنا دارد. چه با ساختن یک بزرگراه در Death Stranding باشد و چه با تصمیم‌گیری درباره سرنوشت یک شهر در The Witcher 3، این لحظات هستند که فاصله بین یک “بازی ویدیویی” و یک “زندگی مجازی” را کم می‌کنند.