۱۰ تا از بهترین فرنچایزهای بازی زامبی در تمام دوران، رتبه‌بندی شده

۱۰. Dead Island: بهترین بازی ترسناک درجه B

سری Dead Island به عنوان یکی از اولین بازی‌های زامبی‌کشی متمرکز بر مبارزات تن‌به‌تن (Melee)، یک حلقه گیم‌پلی خونین و اعتیادآور را ارائه داد که در زمان انتشار، آن را از رقبا متمایز می‌کرد. در حالی که تریلرهای اولیه آن را بیشتر به عنوان یک عنوان احساسی و داستان-محور تبلیغ می‌کردند، Dead Island در واقع در اتمسفر فیلم‌های درجه B و کمدی-ترسناک خود می‌درخشد؛ با یک فضای استوایی شدید که به همان اندازه حس یک تعطیلات را می‌دهد که حس آخرالزمان را! این ترکیب متضاد، هویتی منحصر به فرد به آن بخشیده است. این تجربه، بیشتر از آنکه بخواهد شما را بترساند، به دنبال سرگرم کردن شما با آشوب خالص است.

حتی اگر نسخه آخر یعنی Dead Island 2 به اندازه نسخه اصلی یا بسته الحاقی Riptide مورد استقبال مثبت قرار نگرفت، این سری هنوز هم در ارائه همان تجربه گیم‌پلی سرخوشانه و رضایت‌بخشی که فرنچایز را در زمان خود بسیار محبوب کرد، عالی عمل می‌کند.

۹. Call of Duty Zombies: فراتر از یک حالت اضافه ساده

اگرچه Call of Duty Zombies به هیچ وجه یک بازی بقا زامبی سنتی نیست، اما چیزی که به عنوان یک حالت جایزه ساده برای Call of Duty: World at War شروع شد، به طور گسترده‌ای رشد کرد و به دنیای محبوب خودش تبدیل شد. حالت زامبی کالاف دیوتی هنوز یک اسپین‌آف مستقل دریافت نکرده، اما همچنان یکی از نقاط برجسته فرنچایز شوتر اول شخص است و هر نسخه جدید، شخصیت‌ها، نقشه‌ها و مکانیک‌های تازه‌ای را معرفی می‌کند.

هر تجربه از CoD Zombies با حلقه گیم‌پلی بقا و اعتیادآورش، ارزش تکرار بالایی دارد و پر از «ایستر اگ»‌های پیچیده‌ای است که ساعت‌ها سرگرمی بالقوه را فراهم می‌کند. حتی خارج از نقشه‌های نمادین و پاور-آپ‌های سری، نزدیک به دو دهه خطوط داستانی فراگیر، محتوای زیادی را برای غرق شدن در اختیار شما قرار می‌دهد.

۸. Dead Rising: خلاقیت دیوانه‌وار در ژانر بقا

سری Dead Rising در طول سال‌ها دستخوش تحولات متعددی شده است، اما عناصر اصلی آن یعنی محیط‌های پرآشوب پر از ابزارهای تخریب خلاقانه، بدون توجه به نسخه‌های مختلف، همچنان می‌درخشند. با قرار دادن عنصر “بقا” در ژانر ترس و بقا، شما باید برای فرار از مراکز خرید یا شهرهای جهش‌یافته قبل از اینکه خیلی دیر شود، هم به دنبال سلاح و هم خواروبار بگردید. این بازی به شما یادآوری می‌کند که در آخرالزمان، گرسنگی به اندازه زامبی‌ها کشنده است.

در حالی که همه از فشار پیش‌فرض گیم‌پلی زمان‌بندی شده Dead Rising لذت نمی‌برند، این ویژگی تنش بیشتری به محیط‌های پراسترس و در عین حال کمدی و پر از زامبی آن اضافه می‌کند. نسخه‌های بعدی سری Dead Rising فاقد جذابیت ساده‌گرایانه پیشینیان خود هستند، اما اضافه شدن شخصی‌سازی بیشتر و مقیاس تخریب بزرگ‌تر با سلاح‌های قدرتمند، راه‌های پوچ‌تری را برای ویران کردن مردگان متحرک و کشف رازهای بزرگ‌تر پشت پرده اضافه می‌کند.

۷. Dead Space: وحشتی که از هیچ آخرالزمانی کم ندارد

Dead Space فرنچایز دیگری است که ممکن است هنگام فکر کردن به یک بازی بقا زامبی استاندارد به ذهن خطور نکند، اما اجساد متحرک و تلوتلو خوری که توسط مارکرها به زندگی بازگردانده شده‌اند، تمام شرایط یک زامبی نامیرا را دارند. با این حال، برخلاف نامیرایان سنتی، نکرومورف‌های Dead Space بهتر است با قطع کردن اعضای بدنشان از پای درآیند تا نابود کردن سرشان. این مکانیک ساده، کل ژانر را متحول کرد.

نکرومورف‌ها با وجود شکست از طریق قطع عضو، عملاً غیرقابل کشتن هستند و فقط پس از حذف ابزار حمله یا از دست دادن خون بیش از حد برای استفاده از آنها، به طور موقت متوقف می‌شوند. کشنده‌تر و سرسخت‌تر از زامبی‌های معمولی، نکرومورف‌های Dead Space یکی از وحشتناک‌ترین اشکال نامیرایانی هستند که می‌توانید با آنها روبرو شوید و محیط‌های تنگ و وهم‌آورشان فقط به وحشت می‌افزاید؛ وحشتی که بیشتر از جنس اضطراب و ناتوانی است تا وحشت روانشناختی که در دنیای سایلنت هیل یافت می‌شود. با انواع مختلف نامیرایان در سه بازی این فرنچایز، Dead Space همیشه راه‌های جدیدی برای کشتن، نابودی بشریت و آسیب رساندن روحی به شخصیت‌هایش در همان زمان ابداع کرده است.

۶. The Last of Us: هیولاهایی که به معرفی نیاز ندارند

فرنچایز The Last of Us در طول سال‌ها چندین بار جهان را طوفانی کرده است؛ با انتشار نسخه اصلی، دنباله آن، و یک سریال تلویزیونی که آن را به نسل کاملاً جدیدی از طرفداران معرفی کرد. TLOU یکی از نمادین‌ترین فرنچایزهای زامبی موجود است. نسخه اصلی TLOU هنوز هم به طور جهانی مورد ستایش قرار می‌گیرد، اما یکی از منحصر به فردترین جنبه‌های سری، خارج از شخصیت‌های فوق‌العاده‌اش، برداشت آن از فرمول زامبی است.

در حالی که The Last of Us زامبی‌های سنتی را در قالب رانرهای تهاجمی خود ارائه می‌دهد، این گونه‌های مرگبارتر مانند Stalkers، Bloaters و به ویژه Clickers هستند که نمایش را می‌دزدند. با وادار کردن شما به برنامه‌ریزی دقیق و برخورد با آلوده‌ها به عنوان یک تهدید جدی، بهترین جنبه‌های The Last of Us و حلقه مبارزه خلاقانه‌اش بیش از پیش می‌درخشند.

۵. Left 4 Dead: یکی از تاثیرگذارترین شوترهای ژانر

با تعیین یک استاندارد طلایی برای تمام شوترهای گروهی Co-op، هر دو بازی Left 4 Dead پس از این همه سال هنوز هم برای یک یا دو کمپین، یک تجربه انفجاری و فوق‌العاده هستند. با تأثیری که بر روی بازی‌های زامبی بی‌شماری در طول سال‌ها گذاشته، از جمله جانشینان معنوی مستقیمی مانند Back 4 Blood، میراثی که Left 4 Dead از خود به جای گذاشته هنوز هم تا به امروز احساس می‌شود. یکی از معدود بازی‌هایی که توانست این حس وحشت از تاریکی را به شکلی متفاوت بازآفرینی کند، بدون شک سری Dying Light بود که المان‌های پارکور را به بقا در شب اضافه کرد.

حتی خارج از حلقه گیم‌پلی اعتیادآورش در از بین بردن انبوهی از آلوده‌های ضعیف و ویژه، پتانسیل محض مادینگ Left 4 Dead از Valve به شما امکان می‌دهد تا تجربه را، حداقل در کامپیوتر، مطابق با تمام نیازهای شخصی خود تنظیم کنید.

۴. State of Decay: تجربه‌ای دست‌کم‌گرفته‌شده و واقع‌گرایانه

اگرچه State of Decay در سطح یک شبیه‌ساز واقع‌گرایانه زامبی مانند Project Zomboid نیست، اما برداشت Undead Labs از ژانر بقا زامبی، رویکردی بسیار زمینی‌تر و ملموس‌تر را در پیش می‌گیرد. با ارائه یک روایت قابل تکرار که در آن هر یک از شخصیت‌های شما ممکن است در یک لحظه آلوده شده یا برای همیشه بمیرند، State of Decay یکی از نزدیک‌ترین تجربیاتی است که می‌توانید به یک تریلر سینمایی زامبی داشته باشید. این حس خطر دائمی، هر تصمیم شما را حیاتی می‌کند.

با ترکیب سیستم‌های ساخت پایگاه، مدیریت منابع، و دنیایی که شخصیت‌های آن به طور واقع‌گرایانه به اقدامات شما واکنش نشان می‌دهند، هر اتفاق داستانی طبیعی یا از پیش تعیین شده در سراسر این سری، کاملاً منطقی به نظر می‌رسد. در حالی که این سری هنوز هم می‌تواند در برخی جوانب کمی خام باشد، پیش‌فرض جاه‌طلبانه آن، آن را به یک کلاسیک کالت تبدیل کرده که قطعاً ارزش امتحان کردن را دارد.

۳. Resident Evil: یک استاندارد طلایی و همیشه در حال تکامل

حتی اگر Resident Evil بیشتر به خاطر هیولاهای جهش‌یافته و مکانیک‌های حل معماهایش شناخته می‌شود تا زامبی‌های معمولی‌اش، خود این سری تأثیری کاملاً عظیم بر صنعت بازی داشته است. فرنچایز همیشه در حال تکامل Resident Evil که از زمان پیدایش خود در دهه ۹۰ به شدت تغییر کرده، راه درازی را در طول سال‌ها پیموده است. این سری نه تنها ترس و بقا را بازتعریف کرد، بلکه با هر نسخه، انتظارات را به چالش کشید؛ از وحشت claustrophobic راهروهای عمارت اسپنسر گرفته تا اکشن دیوانه‌وار و نقد کلاسیک رزیدنت ایول ۴ که ژانر شوتر سوم شخص را برای همیشه تغییر داد.

با ارائه شخصیت‌های شرور نمادین در طول دهه‌ها، از آلبرت وسکر گرفته تا مادر میراندا، به همان اندازه که ابرشرورهای خودشیفته وجود دارند، آنتاگونیست‌های نامیرای هیولایی نیز برای مقابله در دنیای منحصر به فرد و وحشتناک سلاح‌های بیولوژیکی Resident Evil حضور دارند.

۲. The Walking Dead (ساخته Telltale): انقلابی در داستان‌سرایی

در یک تغییر شگفت‌انگیز از زامبی‌کشی آرکید-مانند به یک داستان فوق‌العاده زمینی و سرشار از بار احساسی، انتشار اصلی بازی The Walking Dead از Telltale در سال ۲۰۱۲ ثابت کرد که این ژانر در دستان درست چقدر می‌تواند پتانسیل داشته باشد. با حمایت یک فرنچایز زامبی افسانه‌ای، The Walking Dead به طور کامل حس و حال داستان اصلی را به تصویر می‌کشد و در عین حال به شما اجازه می‌دهد تا در طول مسیر انتخاب‌های معنادار و سختی داشته باشید.

گیم‌پلی ممکن است در نتیجه تمرکز Telltale بر داستان آسیب دیده باشد، اما شخصیت‌پردازی عمیق و لحظات دلخراش، بیش از آنکه ضعف‌ها را جبران کنند، این سری را از مدیوم خود فراتر بردند و مخاطبان جدیدی را جذب کردند که شما را برای ساعت‌ها روی لبه صندلی‌تان نگه می‌داشتند. حتی اگر بازی‌های The Walking Dead چند سالی است که به پایان رسیده‌اند، میراث آن‌ها در داستان‌سرایی تعاملی همچنان پابرجاست.

۱. Dying Light: پالایش فرمول پیشینیان خود

با بهره‌گیری کامل از پایه‌هایی که پیشینیانش در این ژانر بنا نهاده بودند، سری Dying Light یکی از معدود فرنچایزهایی است که هم اکشن نفس‌گیر و هم وحشت محض آخرالزمان زامبی را به تصویر می‌کشد. حتی اگر نسخه دوم این سری با معرفی مکانیک‌های بیشتر شبیه به RPG با واکنش‌های متفاوتی روبرو شد، این فرنچایز بقا زامبی با آخرین نسخه‌ها مانند Dying Light: The Beast به اوج جدیدی رسید.

به عنوان یکی از معدود بازی‌های خارج از سری اصلی Left 4 Dead که شب را به چیزی واقعاً وحشتناک تبدیل می‌کند، گیم‌پلی آن به خلاقیت با سیستم‌های حرکتی و ساخت سلاح برای زنده ماندن پاداش می‌دهد. در حالی که نسخه‌های بعدی برای مطابقت با داستان احساسی نسخه اصلی تلاش کردند، گیم‌پلی Dying Light در طول سال‌ها فقط بهتر شده است و با پارکور و توانایی‌های قدرتمندش، چیزهای زیادی برای ارائه به طرفداران این ژانر دارد و به همین دلیل، جایگاه اول را در لیست ما به خود اختصاص می‌دهد.

تکامل ژانر زامبی: از وحشت بقا تا اکشن بی‌امان

دنیای بازی‌های زامبی یک سیر تکاملی شگفت‌انگیز را طی کرده است. در ابتدا، عناوینی مانند Resident Evil با تمرکز بر راهروهای تنگ، مدیریت محدود منابع و زامبی‌های کند اما کشنده، تعریف‌کننده “ترس و بقا” بودند. هدف، ایجاد حس ناتوانی و اضطراب دائمی بود. اما با گذشت زمان، این فرمول جای خود را به تجربه‌های سریع‌تر و اکشن-محور داد. فرنچایزی مانند Left 4 Dead با معرفی همکاری تیمی (Co-op) و امواج بی‌پایان دشمنان، ژانر را به سمت اکشن خالص سوق داد. در نهایت، شاهد ظهور عناوینی بودیم که داستان و انتخاب‌های اخلاقی را در اولویت قرار دادند، مانند The Walking Dead، که ثابت کرد تراژدی انسانی می‌تواند از هر هیولایی ترسناک‌تر باشد. امروز، فرنچایزهای مدرنی مانند Dying Light با ترکیب بهترین عناصر این دوره‌ها یعنی ترس، اکشن، بقا و جهان‌باز – این ژانر را به اوج بلوغ خود رسانده‌اند.

چه چیزی یک فرنچایز زامبی را به یک شاهکار تبدیل می‌کند؟

یک بازی زامبی عالی فقط مجموعه‌ای از دشمنان برای شلیک کردن نیست. چندین عنصر کلیدی باید دست به دست هم دهند تا یک تجربه فراموش‌نشدنی خلق شود:

• طراحی دشمنان: بهترین بازی های زامبی تنوع هوشمندانه‌ای در دشمنان خود دارند. از “رانر”های سریع گرفته تا “کلیکر”های مرگبار و “بومر”های استراتژیک، هر نوع زامبی باید بازیکن را مجبور به تغییر تاکتیک خود کند.
• اتمسفر و جهان‌سازی: دنیای بازی باید حس یک آخرالزمان واقعی را منتقل کند. محیط‌های ویران، داستان‌های پنهان در گوشه و کنار و حس انزوای دائمی، همگی به ساختن یک اتمسفر گیرا کمک می‌کنند.
• مکانیک‌های بقا: فراتر از مبارزه، مدیریت منابع، ساخت و ساز (Crafting) و تصمیم‌گیری‌های سخت برای زنده ماندن، عمق استراتژیک به بازی می‌بخشد و بازیکن را بیشتر در نقش خود غرق می‌کند.
• داستان و شخصیت‌پردازی: در نهایت، این عنصر انسانی است که ما را به بازی متصل می‌کند. یک داستان قوی و شخصیت‌هایی که برایشان اهمیت قائل هستیم، دلیلی برای مبارزه در دنیایی بی‌رحم به ما می‌دهند.