نقد و بررسی بازی Arc Raiders: آدرنالین خالص در دنیای ماشین‌ها

جواب این بود که پسر روستایی بهتر عمل کرد. او ماجرا را با خاطره‌ای تعریف کرد که تقریباً توصیف کاملی از ده‌ها برخوردی است که من در Arc Raiders تجربه کرده‌ام:

«بعد از حدود ۲۰ دقیقه، دور یک درخت افرای بزرگ پیچیدم و هیز را دیدم که روی سنگی نشسته بود. درست پشت سرش رفتم، لوله تفنگ را روی گردنش گذاشتم و گفتم: “باشه، نمی‌خوام بهت شلیک کنم. کی برنده شد؟”»

این حس غریزی بقا، مخفی‌کاری، استراتژی و نمادین زنده ماندن در جنگل، دقیقاً همان چیزی است که Arc Raiders انگشت روی آن می‌گذارد. من متقاعد شده‌ام که این بازی بخش بدوی مغز را روشن می‌کند؛ بخشی که هم از ورود به یک منطقه خطرناک هیجان‌زده است و هم وحشت‌زده. البته زرادخانه سلاح‌های Arc Raiders بسیار متنوع‌تر از پینت‌بال است و خوشبختانه درد فیزیکی گلوله خوردن را ندارد، اما درد باختن؟ لعنتی… آن سوزش چیزی است که باید یاد بگیرید با آن کنار بیایید.

Arc Raiders دقیقا چیست؟

بازی Arc Raiders یک “اکسترکشن شوتر” (Extraction Shooter) سوم شخص PvPvE است که در اواخر دهه ۲۱۰۰ جریان دارد. داستان پس از دو رویداد پایان‌دهنده جهان رخ می‌دهد: اول، یک فروپاشی اکولوژیکی کامل که تمدن بشری را نابود کرد، و دوم، ورود ماشین‌های مرگبار و خودکاری که به نام Arc شناخته می‌شوند.

هیچ‌کس نمی‌داند این ماشین‌ها از کجا آمده‌اند. بشریت یک بار آن‌ها را عقب راند، اما حالا با طرح‌های پیچیده‌تر و مرگبارتر بازگشته‌اند. تنها گزینه انسان‌ها برای بقا، زندگی در زیر زمین در کلونی‌هایی مثل “اسپرانزا” (Speranza) است، در حالی که پیشگامان شجاعی به نام “Raiders” (که شما نقش آن‌ها را بازی می‌کنید) به سطح زمین، یا همان Topside، می‌روند تا منابع جمع‌آوری کنند.

گیم‌پلی: سبزیجات در برابر غذای اصلی!

این وظیفه همیشگی جمع‌آوری و ساخت‌وساز (Crafting) نیمی از بازی را تشکیل می‌دهد: مدیریت اینونتوری. ورق زدن منوها، خرد کردن آیتم‌های پیدا شده و ترکیب آن‌ها برای ساخت منابع. من این بخش را به خوردن سبزیجات تشبیه می‌کنم؛ چیزی که قبل از غذای اصلی (شلیک و بقا) باید انجام دهید.

نیمه دیگر بازی، همان گوشت و سیب‌زمینی ماجراست: تمام تیراندازی‌ها و تلاش برای زنده‌ماندنی که باید انجام دهید تا آن وسایل را به دست آورید و مهم‌تر از آن، نگهشان دارید.

در هر مسابقه، شما حدود ۱۵ تا ۳۰ دقیقه در یکی از چهار نقشه بازی وقت دارید. این نقشه‌ها در مناطق مختلفی از ایتالیای پسا-آخرالزمانی تنظیم شده‌اند و جزئیات بصری آن‌ها خیره‌کننده است. اگر لیست ۱۰ تا از بهترین بازی های جهان باز که در 2025 باید تجربه کنید را دنبال کرده باشید، می‌دانید که رقابت در فضاسازی امسال بسیار سخت است، اما Arc Raiders حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. هدف شما ساده است: هر چه می‌توانید بردارید و قبل از تمام شدن زمان، یا قبل از اینکه توسط یک ماشین گشتی یا یک بازیکن دیگر کشته شوید، فرار کنید.

قانون طلایی: همه چیز یا هیچ چیز

این همان “ورزشی” است که در شوترهای سوم شخص مدت‌ها تشنه‌اش بودم. قانون بی‌رحم بازی این است: اگر زنده به خانه برگردید، همه چیزهایی که پیدا کرده‌اید مال شماست. اگر بمیرید؟ همه چیز جا می‌ماند و احتمالاً تبدیل به لوت (Loot) برای یک بازیکن خوش‌شانس دیگر می‌شود.

بازیکنان دیگر لزوماً دشمنان شما نیستند، اما اینکه آیا با آن‌ها وارد جنگ شوید یا نه، کاملاً دست شما نیست. وقتی دو بازیکن که با هم هم‌تیمی نیستند یکدیگر را می‌بینند، نوعی “معمای زندانی” (Prisoner’s Dilemma) شکل می‌گیرد: آیا این شخص تهدید است؟ آیا می‌توان به او اعتماد کرد؟ آیا جرات دارید چشم از او بردارید؟

پس از گذراندن زمان زیادی در بازی، Arc Raiders با تیراندازی‌های تاکتیکی، ریتم کند و آن بازی همیشگی و لذت‌بخش “جمع کردن چیزها”، من را کاملاً شیفته خود کرد. اما این “بازی اجتماعی” بین دو بازیکن غریبه است که به جذاب‌ترین جنبه آن تبدیل شده است. تمام این عناصر غیرقابل پیش‌بینی—چه لوتی در دسترس است، چه ماشین‌های Arc در منطقه‌اند، و آیا بازیکنان دیگر دوست هستند یا دشمن—ترکیب می‌شوند تا ماشینی بسازند که موقعیت‌های جالب و خاطره‌انگیزی تولید می‌کند.

فرار‌های نفس‌گیر، نبردهای تک‌تیرانداز پرتنش، درگیری‌های نزدیک با شات‌گان، و نفوذ مخفیانه به مکان‌های پر از لوت؛ همه این‌ها به صورت کاملاً ناگهانی و بدون اسکریپت اتفاق می‌افتند. در ادامه این نقد و بررسی، به سراغ سیستم مبارزات و هوش مصنوعی ترسناک دشمنان خواهیم رفت.

مبارزات: جایی که ترس و هیجان با هم می‌رقصند

در Arc Raiders، خبری از امنیت کمپین‌های تک‌نفره با چک‌پوینت‌های فراوان یا صفحات “Game Over” بخشنده نیست. اینجا همه چیز زنده و در لحظه است. شما، به تنهایی یا با دو عضو دیگر در جوخه، واقعاً می‌جنگید تا آنچه را که به دست آورده‌اید حفظ کنید. شما فقط برای اینکه تفنگتان خفن به نظر می‌رسد آن را بالا نمی‌برید؛ آن تفنگ ابزار بقای شماست و هیچ‌کس نمی‌داند در پیچ بعدی چه چیزی انتظارتان را می‌کشد.

من متقاعد شده‌ام که این بازی به نوعی مکانیزم اولیه “جنگ یا گریز” (Fight-or-Flight) در مغز ضربه می‌زند. برای برخی، Arc Raiders همیشه بیش از حد استرس‌زا خواهد بود. اما برای نوع دیگری از گیمرها (مثل من!)، این همان هیجان شوتر سوم شخص است که مستقیم از شیر اصلی نوشیده می‌شود.

ریسک از دست دادن چیزی که پیدا کرده‌اید، نوعی ترشح آدرنالین ایجاد می‌کند که فکر می‌کنم فقط در ژانر خاص “اکسترکشن شوتر” ممکن است. اگرچه این یک بازی لایو سرویس (Live-Service) است و ممکن است در طول زمان تغییر کند، اما تا زمانی که Arc Raiders همین چیزی باشد که الان هست، من به هیچ شوتر آنلاین دیگری نیاز ندارم.

ماشین‌های Arc: دشمنانی که تکراری نمی‌شوند

دشمنان هوش مصنوعی بازی، که به نام Arc شناخته می‌شوند، تهدیدی مرگبار هستند. بسیاری از آن‌ها پرواز می‌کنند و می‌توانند به راحتی از زوایای جدید به شما حمله کنند. آن‌ها مجهز به سلاح‌هایی هستند که می‌توانند در کسری از ثانیه کارتان را تمام کنند. با قرار دادن هوش مصنوعی در نقش “گشتی‌ها” در میدان نبرد، بازی شما را همیشه روی لبه تیغ نگه می‌دارد.

اما هرچقدر که خطرناک‌اند، شلیک کردن به آن‌ها لعنتی لذت‌بخش است! وقتی گلوله‌ها با زره آن‌ها برخورد می‌کنند، قطعات فلزی به اطراف پرتاب می‌شوند. نوع پهپادی (Drone) آن‌ها وقتی تیر می‌خورد به شکل رضایت‌بخشی می‌چرخد و جرقه می‌زند. همانطور که قبلاً گفتم، این من را یاد یک ورزش واقعی دیگر می‌اندازد: تیراندازی به اهداف پروازی (Clay Pigeon Shooting).

شما فقط بی‌هدف دشمنان را درو نمی‌کنید تا اعداد آسیب (Damage Numbers) صفحه را پر کنند. باید شلیک‌هایتان را دقیق انجام دهید تا قطعات کلیدی Arc را نابود کنید و همزمان از قابلیت‌های خاص آن‌ها آگاه باشید. مثلاً دشمنی به نام The Leaper می‌تواند مسافت‌های طولانی را بپرد و از زمین‌های ناهموار عبور کند تا به شما برسد.

رفتار گشتی آن‌ها برای نیرویی که فقط برای دور نگه داشتن شما از نقشه وجود دارد، کاملاً باورپذیر است. آن‌ها فقط NPCهای ماسک‌زده‌ای نیستند که تا ابد عقب و جلو بروند. رفتار آن‌ها، که در برخی موارد با استفاده از یادگیری ماشین (Machine Learning) ساخته شده، به طرز وحشیانه‌ای غیرقابل پیش‌بینی و راضی‌کننده است.

عامل انسانی: بزرگترین وحشت بازی

تهدیدهای دیگر شما چطور؟ آن‌ها هم‌نوعان شما هستند. بازیکنان دیگر فقط برای تیراندازی یا رقابت بر سر لوت بهتر نیستند. آن‌ها گاهی برای تشکیل اتحادهای ناامن هستند. بازی اجتماعیِ تصمیم‌گیری برای همکاری یا رقابت، به ندرت دو بار به یک شکل اتفاق می‌افتد.

ممکن است برای لوت کردن انفرادی وارد نقشه شوید، اما متحد جدیدی پیدا کنید که به شما ملحق شود. شاید آن‌ها کلیدی برای مکانی داشته باشند که شما هنوز نرفته‌اید. (و نگران نباشید اگر خجالتی هستید و از میکروفون استفاده نمی‌کنید؛ سیستم Ping بازی عالی است و می‌توانید بدون گفتن حتی یک کلمه بگویید: “من کلید این مکان را دارم”).

یک بار با دو بازیکن دیگر گروه شدم که یک هدف داشتند: “می‌خوایم یه Leaper رو بندازیم.” من دنبالشان رفتم، سنگر گرفتیم، آتش گشودیم، آن را پایین آوردیم، لوتش را برداشتیم و سپس تیم دیگری را که سعی داشت وقتی حواسمان نبود از ما سوءاستفاده کند، شکست دادیم.

فیزیک و حس بازی: سنگین و واقع‌گرایانه

وقتی وارد میدان می‌شوید، Arc Raiders شبیه بسیاری از شوترهای نیمه‌واقع‌گرایانه بازی می‌شود. شخصیت‌ها عمداً کمی سنگین هستند و در نحوه حرکت و تیراندازی کُندی خاصی دارند. به یاد The Last of Us یا حتی Metal Gear Solid V بیفتید، نه بازی‌های سریعی مثل Vanquish یا Warframe.

اضافه شدن ماهیت ضروری و محدود لوت، بازی را اغلب شبیه به یک عنوان Survival Horror می‌کند، فقط بدون هیولاهای جیغ‌جیغو (اگرچه یاد خواهید گرفت که از برخی از این ماشین‌ها واقعاً بترسید!). اگر طرفدار عناوینی مثل تا از بهترین بازی های ترسناک کامپیوتر هستید، المان‌های استرس‌زای این بازی برایتان آشنا خواهد بود.

تنوع در طراحی مراحل و لوت

چهار نقشه‌ای که در زمان عرضه وجود دارند، مجموعه‌ای از صحنه‌های پسا-آخرالزمانی را ارائه می‌دهند. فضاهای باز با ماشین‌های خراب شده از نبردی قدیمی، ساختمان‌های متروکه با راه‌پله‌های پیچ‌درپیچ، و راهروهای طولانی با رنگ‌های پوسته‌پوسته شده و علائم زنگ‌زده. شرایط آب و هوایی و تغییر زمان روز باعث می‌شود نقشه‌ها متنوع و تازه به نظر برسند.

لوت در همه جا هست. شما اغلب مجبورید جعبه‌های قفل شده را بشکنید، که خود ریسک بزرگی است چون سر و صدای زیادی ایجاد می‌کند و زمان می‌برد. در Arc Raiders، سیستم لوت و آیتم‌ها رنگ‌بندی شده است (مثل بسیاری از بازی‌ها): خاکستری در پایین، سبز بهتر، آبی حتی بهتر، بنفش عالی و طلایی یعنی GOAT (بهترینِ تمام دوران)!

شما خودتان را با یک “Augment” تجهیز می‌کنید که نوع سپری که می‌توانید بپوشید و اندازه اینونتوری شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد. همیشه به یک نسخه رایگان دسترسی دارید که فضای کافی برای یک دور بازی و یک اسلحه با مهمات را به شما می‌دهد. مگر اینکه دلیل خاصی داشته باشید، هیچ دلیلی وجود ندارد که فقط با مشت‌هایتان وارد نقشه شوید.

مصائبِ منو گردی و کرفتینگ

وقتی در حال مذاکره برای بقا با دیگر بازیکنان نیستید یا درگیر تیراندازی‌های هیجان‌انگیز نمی‌شوید، به پایگاه (Home) برگشته‌اید و مشغول ور رفتن با سیستم اینونتوری هستید. این سیستم در حال حاضر به اندازه کافی خوب است که اجازه دهد آشغال‌هایتان را مرتب کنید، اما بدانید که این کار خودش یک تعهد زمانی است.

یک محاسبه سرانگشتی به من می‌گوید که احتمالاً حدود یک‌سوم از زمانم در Arc Raiders را صرف مرتب کردن منوها کرده‌ام. هر تعاملی با این بازی نیازمند ساعت‌ها جابجایی چیزها در یک شبکه (Grid)، ترکیب آن‌ها، خرد کردنشان و ساختن چیزهای جدید است. یک محدودیت سفت و سخت برای میزان ذخیره‌سازی (Stash) وجود دارد (می‌توانید آن را تا حداکثر ۲۵۶ آیتم ارتقا دهید)، که یعنی باید وسایلتان را استفاده کنید نه اینکه فقط احتکار کنید. اگر عادت دارید مثل یک قاطر بارکش همه چیز را جمع کنید، برای رفت و آمدهای مکرر جهت خالی کردن فضا آماده باشید.

سیستم‌های منو قابل استفاده‌اند، اما جای پیشرفت دارند. برای مثال، کرفتینگ شما را مجبور می‌کند از صفحه اینونتوری خارج شوید و به منوی کارگاه خاصی بروید. عالی می‌شد اگر می‌توانستید فقط با کلیک راست روی یک آیتم و انتخاب گزینه “Craft” تعداد بیشتری از آن بسازید، اما فعلاً چنین چیزی وجود ندارد. همچنین هیچ راهی برای قفل کردن یا علامت‌گذاری آیتم‌ها برای جلوگیری از فروش یا نابودی تصادفی وجود ندارد. علاوه بر این، توضیحات برخی آیتم‌ها مبهم است; مثلاً یک “Rusted Gear” ممکن است بگوید تنها کاربردش بازیافت است، اما زود متوجه می‌شوید که برای ارتقای کارگاه اسلحه به آن نیاز دارید.

اقتصاد بازی: مرگ شما، سود دیگری است

اگر بمیرید و اسلحه‌تان به کس دیگری برسد، شما به اقتصاد کلی بازی کمک کرده‌اید. آن شات‌گان عالی که لول آپ کرده بودید و تجهیزش کرده بودید؟ حالا دست کس دیگری است که با آن آشوب به پا کند. اخیراً، من عادت کرده‌ام که اینونتوری پر شده‌ام را با هدیه دادن تفنگ‌های بهتری که ساخته‌ام به بازیکنان دیگر خالی کنم، به امید اینکه در نبردهای آینده‌شان به آن‌ها کمک کند.

PvP در Arc Raiders یک آونگ بی‌پایان از درگیری و همکاری است. گاهی می‌توانید جهت حرکت آن را تغییر دهید، در حالی که گاهی اوقات باید یاد بگیرید چطور با آن حرکت کنید یا از سر راهش کنار بروید.

هدف نهایی: وایپ سرور به عنوان یک مکانیک داستانی

شاید بپرسید همه این‌ها برای چیست؟ در حال حاضر، هدف نهایی شما در Arc Raiders سرمایه‌گذاری در چیزی به نام “Projects” است، جایی که تن‌ها لوت پیدا شده را وقف ساختن یک کاروان می‌کنید تا رایدر خود را به مرزهای ناشناخته بفرستید.

این یک پوشش داستانی برای مکانیکی است که در بازی‌های بقا و سایر اکسترکشن شوترها بسیار رایج است: پاکسازی سرور (Server Wipe).

از آنجایی که بازیکنان می‌توانند زرادخانه‌های باورنکردنی از سلاح و تجهیزات جمع کنند، وایپ سرور یک “سوزاندن کنترل شده” ضروری برای جنگلِ لوت بازی است. راهی برای رام کردن مرگباریِ بازی که در غیر این صورت از کنترل خارج می‌شود و به متاهای (Meta) سختگیرانه‌ای تبدیل می‌شود که با تجربه بازی در تضاد است.

اما استودیوی Embark تصمیم گرفته زمان دقیقی برای وایپ جهانی اعمال نکند. در عوض، شما با فرستادن شخصیتتان، تمام لوت‌ها، و تمام پیشرفت‌های درخت مهارت و کارگاه، به صورت داوطلبانه “وایپ” را انتخاب می‌کنید. در عوض پاداش‌های XP و کرفتینگ دریافت می‌کنید، به همراه امتیازاتی برای سرمایه‌گذاری در یک درخت مهارت جدید بر اساس ارزش چیزی که در انبار داشتید.

جمع‌بندی نهایی: آیا Arc Raiders ارزش تجربه را دارد؟

داستان Arc Raiders پتانسیل زیادی دارد و ما از نقشه راه ۲۰۲۵ بازی می‌دانیم که یک Arc جدید در راه است که احتمالاً تکه‌های جدیدی از روایت را برای دامن زدن به راز منشأ آن‌ها با خود می‌آورد. Arc Raiders به طور طبیعی با توسعه سیستم‌های مختلفش تکامل خواهد یافت.

اما در حال حاضر، این یک پیشنهاد خیره‌کننده از تیراندازی‌های استرس‌زا (از نوع مثبت یا Eustress) با عواقب بسیار واقعی برای شکست است. شما با بازیکنان دشمن غیرقابل پیش‌بینی روبرو می‌شوید، با متحدان همکاری می‌کنید و با تهدیدات زیرکانه هوش مصنوعی عالی بازی مقابله می‌کنید.

برای کسانی که اشتهای شکار و گردآوری دارند، Arc Raiders وعده منبع بی‌پایانی از لوت برای پیدا کردن و کار کردن با آن را می‌دهد، که همگی در نقشه‌های زیبا با طراحی صدای باورنکردنی تنظیم شده‌اند. اما این یک بازی مجازات‌کننده است. شما باید با حس شکست خود و ناامیدی ناشی از کشته شدن ناگهانی روبرو شوید. Arc Raiders به ندرت فشار را از روی شما برمی‌دارد. برای برخی، این احتمالاً یک عامل بازدارنده (Dealbreaker) است. اما اگر پایه چیزی هیجان‌انگیز هستید و مایلید باخت را تحمل کنید، Arc Raiders یکی از جذاب‌ترین و در دسترس‌ترین نمونه‌های اکسترکشن شوتر تا به امروز است.