حالت خدا (God Mode) یا پیشرفت سادهشده؟
این حالت جدید شامل گزینههایی مانند HP و MP دائمی در حالت حداکثر، پول و آیتمهای بازیابی بینهایت، و حملاتی است که همیشه ۹,۹۹۹ آسیب به حریفان شما وارد میکنند. شاید این برای کسانی که فقط میخواهند روی داستان تمرکز کنند، کارساز باشد، اما در این نقطه، باید پرسید: آیا منطقیتر نیست که به جای بازی کردن، فقط یک ویدیوی Let’s Play تماشا کنیم؟
بازی FF7R، به خصوص در درجه سختی Hard و در طول برخی از باسهای اواخر بازی در حالت Normal، میتواند چالشبرانگیز باشد. گزینههایی که به بازیکن کنترل ماژولار بر سطح دشواری میدهند، میتوانند بسیار مفید باشند، به خصوص زمانی که به شما در یادگیری مکانیکهای یک بازی کمک میکنند. با این حال، مجموعه گزینههای منوی «پیشرفت سادهشده» که کارهایی مانند نگه داشتن دائمی شما در حداکثر سلامتی و قدرت آسیب را انجام میدهند، کار چندانی برای «سادهسازی» چیزی انجام نمیدهند؛ در عوض، هرگونه چالشی را به طور کامل حذف میکنند.
چرا حذف چالش، لذت بازی را از بین میبرد؟
فعال کردن این گزینهها در FF7R، شما را تنها یک قدم با حالتی که بازی خودش را بازی کند، فاصله میدهد. حتی به صورت جداگانه، بسیاری از این گزینهها فقط کلیدهای روشن/خاموش برای قدرتهای خداگونه هستند و کمکی به تسلط بر بازی نمیکنند. که باز هم اگر بازیکنی علاقهای به این کار نداشته باشد، باید پرسید که آیا تماشای یک مجموعه کاتسین منطقیتر نیست.
برای مثال، مدیریت MP یکی از جنبههای اصلی مبارزات FF7R است. داشتن MP همیشه در حالت حداکثر، به راحتی میتواند عادتهای بدی را به بازیکن آموزش دهد و آنچه را که سیستم مبارزه بازی از شما میخواهد، بیاهمیت کند. همین موضوع در مورد وارد کردن ۹,۹۹۹ آسیب با هر ضربه نیز صادق است، که نه تنها «سادهسازی» ساخت و ساز شخصیت (Build-crafting) نیست، بلکه آن را کاملاً بیربط میکند. بهتر بود به جای این گزینهها، اسلایدرهای دشواری یا تضمین حداقل آسیب وجود داشت که بازیکن را تشویق به یادگیری نحوه ساخت قدرت بیشتر میکرد و در عین حال کمکهایی را نیز ارائه میداد.
نتیجهگیری: لذت قهرمان شدن در غلبه بر چالش است
مطمئناً همه ما به دنبال سختترین چالشها نیستیم، اما بخشی از چیزی که فانتزی قدرت را در FF7R کارآمد میکند این است که کلاد و همراهانش قوی و توانا نیستند چون زره داستانی (Plot Armor) پوشیدهاند، بلکه به این دلیل است که ما به عنوان بازیکنان، توجه و انرژی خود را برای کسب شایستگی یا تسلط بر سیستمهای پیچیده آن سرمایهگذاری میکنیم. به همین دلیل است که شکست دادن سفیروث بسیار رضایتبخش است؛ نه به این دلیل که روایت ما را به عنوان قهرمان معرفی میکند، بلکه به این دلیل که ما چالش قهرمان شدن را پذیرفتیم و در آن موفق شدیم.
